5.2.6 Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) (T/F)

KDNK merujuk kepada nilai pasaran semua barang akhir dan perkhidmatan yang dikeluarkan dalam sesebuah negara dalam tempoh setahun.

KDNK mengambil kira nilai barang perantaraan bersama barang akhir.

KDNK mengukur pengeluaran dalam negara tanpa mengira pemilikan faktor pengeluaran oleh penduduk tempatan atau asing.

KDNK hanya mengira pengeluaran yang dilakukan oleh rakyat tempatan sahaja.

Peningkatan KDNK berbanding tahun sebelumnya menunjukkan berlakunya pertumbuhan ekonomi.

Pertumbuhan ekonomi diukur melalui penurunan KDNK tahunan.

KDNK digunakan untuk menilai keberkesanan dasar kerajaan.

KDNK tidak boleh digunakan untuk membandingkan taraf hidup antara negara.

Pendekatan perbelanjaan mengira KDNK dengan menjumlahkan semua perbelanjaan ke atas barang akhir dan perkhidmatan.

Formula KDNK melalui pendekatan perbelanjaan ialah C + I + G + X + M.

Perbelanjaan penggunaan isi rumah merangkumi perbelanjaan ke atas barang tahan lama, tidak tahan lama dan perkhidmatan.

Perbelanjaan kerajaan dalam KDNK termasuk pembayaran pindahan seperti bantuan kebajikan.

Eksport bersih ialah perbezaan antara eksport dan import sesebuah negara.

Import merujuk kepada perbelanjaan warga asing ke atas barang tempatan.

Pendekatan keluaran mengira KDNK melalui penjumlahan nilai ditambah pada setiap peringkat pengeluaran.

Pendekatan keluaran mengambil kira nilai barang perantaraan berulang kali.

Sektor utama merangkumi kegiatan seperti pertanian dan perlombongan.

Sektor ketiga hanya melibatkan aktiviti pembuatan dan pembinaan.

Pendekatan pendapatan mengira KDNK melalui penjumlahan pendapatan faktor pengeluaran.

Pendekatan pendapatan digunakan sepenuhnya dalam pengiraan KDNK Malaysia.