7.4.2 Kekenyalan (T/F)

Kekenyalan ialah sifat bahan yang membolehkan objek kembali ke bentuk dan saiz asal selepas daya dialihkan.

Kekenyalan berlaku kerana jarak antara molekul tidak berubah langsung apabila daya dikenakan.

Spring, span, dan gelang getah ialah contoh objek kenyal.

Plastisin, kertas, dan karbon biasanya dianggap objek kenyal kerana boleh kembali ke bentuk asal dengan mudah.

Hukum Hooke menyatakan pemanjangan spring, x berkadar terus dengan daya, F yang dikenakan.

Hukum Hooke sah untuk semua nilai daya walaupun daya melebihi had kenyal spring.

Had kenyal ialah daya maksimum yang boleh dikenakan sebelum spring mengalami perubahan bentuk kekal dan tidak kembali ke panjang asal.

Rumus Hukum Hooke ialah F = k/x.

Pemalar spring, k ialah daya yang diperlukan untuk menghasilkan satu unit pemanjangan spring.

Pemalar spring ditakrifkan sebagai k = x/F.

Unit S.I. bagi pemalar spring ialah N m⁻¹.

Nilai k boleh ditentukan daripada kecerunan graf pemanjangan, x melawan daya, F apabila graf itu dilukis sebagai F pada paksi-x.

Nilai k yang tinggi menunjukkan spring lebih kaku kerana memerlukan daya besar untuk memanjang sedikit.

Spring yang lebih panjang biasanya mempunyai pemalar spring lebih tinggi dan lebih kaku berbanding spring yang pendek.

Spring dengan diameter lingkaran lebih kecil cenderung lebih keras dan mempunyai nilai k yang lebih tinggi.

Dawai spring yang lebih nipis menghasilkan spring yang lebih keras dan nilai k lebih tinggi.

Tenaga keupayaan kenyal disimpan dalam spring apabila spring diregangkan atau dimampatkan kerana kerja dilakukan ke atasnya.

Tenaga keupayaan kenyal boleh dihitung sebagai Eₚ = Fx tanpa faktor 1/2 kerana daya adalah malar sepanjang pemanjangan.

Dengan menggantikan F = kx ke dalam Eₚ = 1/2 Fx, kita dapat Eₚ = 1/2 kx².

Dalam susunan spring sesiri, jumlah pemanjangan sistem adalah lebih kecil daripada pemanjangan satu spring kerana sistem menjadi lebih keras.