11.1.2 Konsep Kedaulatan (T/F)

Kedaulatan merujuk kepada kekuasaan tertinggi yang dimiliki oleh sesebuah negara yang bebas dan merdeka.

Perkataan “daulah” dalam bahasa Arab membawa maksud negara yang tidak mempunyai pemerintahan.

Aristotle berpendapat kedaulatan adalah kuasa tertinggi dalam pemerintahan sesebuah negara yang tidak terikat oleh undang-undang.

Ibnu Khaldun menegaskan kedaulatan sesebuah negara turut bergantung kepada kekuatan semangat beragama.

Kedaulatan moden wujud selepas Revolusi Keagungan di England dan Revolusi Perancis.

Kedaulatan tradisional tidak memerlukan taat setia rakyat kepada raja.

Kedaulatan undang-undang bermaksud kerajaan bebas melakukan apa sahaja tanpa mengikut peraturan.

Kedaulatan antarabangsa diiktiraf melalui Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB).

Dalam bahasa Inggeris, perkataan “sovereignty” membawa maksud negara yang tidak mempunyai kuasa penuh.

Tunku Abdul Rahman mengaitkan kedaulatan dengan kebebasan, keadilan, dan kebajikan rakyat.

Kedaulatan tradisional diamalkan sepenuhnya dalam negara selepas Revolusi Perancis.

Kedaulatan undang-undang bertujuan untuk mewujudkan kestabilan dan keamanan negara.

Konsep kedaulatan hanya terhad kepada aspek politik sahaja.

Bahasa Yunani menggunakan perkataan “supernuus” atau “superanus” yang bermaksud agung atau tertinggi.

Kedaulatan hanya diperlukan oleh negara yang masih dijajah.

Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1957 turut menjadi asas kepada kedaulatan undang-undang negara.

Kedaulatan antarabangsa tidak memerlukan pengiktirafan daripada negara lain.

Dalam kedaulatan moden, hak rakyat diketepikan dan hanya pemerintah mempunyai kuasa penuh.

Ibnu Khaldun menolak peranan semangat bangsa dalam kedaulatan negara.

Lambang negara seperti Jata Negara dan bendera kebangsaan turut menggambarkan kedaulatan negara.