5.2.4 Pengangguran (T/F)

Pengangguran merujuk kepada keadaan apabila tenaga buruh sanggup bekerja tetapi tidak memperoleh pekerjaan.

Semua penduduk berumur 15 hingga 64 tahun secara automatik dikira sebagai penganggur.

Individu yang menganggur ialah mereka yang aktif mencari pekerjaan tetapi gagal mendapatkannya.

Individu yang tidak mahu bekerja tetapi tidak mempunyai pekerjaan tetap dikira sebagai penganggur.

Guna tenaga penuh berlaku apabila kadar pengangguran berada di bawah paras 4%.

Pada tahap guna tenaga penuh, tiada langsung pengangguran dalam ekonomi.

Kadar pengangguran mengukur peratus penganggur dalam kalangan tenaga buruh.

Kadar pengangguran dikira dengan membahagikan bilangan penganggur dengan jumlah penduduk negara.

Pengangguran menunjukkan pembaziran tenaga buruh sebagai sumber ekonomi.

Pengangguran meningkatkan keluaran negara kerana kos buruh menjadi lebih rendah.

Pengangguran menyebabkan pendapatan negara sebenar lebih rendah daripada pendapatan negara potensi.

Pengangguran meningkatkan hasil cukai kerajaan kerana lebih ramai rakyat menerima bantuan.

Pengangguran membawa kepada ketidakcekapan dalam proses pengeluaran.

Ekonomi yang mempunyai pengangguran tinggi beroperasi pada kapasiti maksimum.

Pengangguran menghalang pertumbuhan ekonomi sesebuah negara.

Pengangguran membantu meningkatkan kestabilan sosial dalam masyarakat.

Pengangguran menyumbang kepada peningkatan kadar kemiskinan dalam masyarakat.

Golongan berpendapatan tinggi paling terjejas akibat pengangguran.

Pengangguran boleh menurunkan taraf hidup masyarakat.

Pengangguran tidak mempunyai sebarang kaitan dengan peningkatan kes jenayah.